Carte Postale de Cannes

Voor de programmering van Imagine is Cannes altijd een beetje een vreemd festival. Het volgende festival is nog 11 maanden weg en het meeste dat ik hier kan zien is allang in de bioscoop of online voor het volgende festival. Maar niet alles: Raw en The Transfiguration zag ik hier vorig jaar.

Naast een stortvloed aan horror en sci-fi in besloten marktscreenings  is ook het officiële programma goed bedeeld met fantastische elementen. In competitiefilm Jupiter's Moon van de Hongaarse regisseur Kornel Mondruczo rijst een Syrische vluchteling op uit de dood en blijkt hij te kunnen leviteren. Een engel misschien? Verfrissend is de combinatie van fantasy en sociale kritiek wel.

Ook Yorgos Lanthimos (Dogtooth, The Lobster) zoekt het in het bovennatuurlijke: in zijn schitterende The Killing of a Sacred Deer worden paranormale gaven ingezet voor gruwelijke wraak.
Het genrevuurwerk komt van Miike Takashi's 100ste film Blade of The Immortal en de Koreaanse thrillers The Villainess en The Merciless, beide in de Midnight screenings. Miike gaat ouderwets tekeer met eindeloze en bloederige samurai-duels, de Koreanen moet ik nog gaan zien.
Echt interessant zijn voor Imagine de sessies met Work in Progress, voorproefjes van films die pas in het najaar (of nog later) klaar zijn.
Jammer voor jullie ga ik daar niks over zeggen...

Voor het overige mopperen pers en professionals over de strenge veiligheidsmaatregelen dit jaar, met metaaldetectors en tassencontroles bij alle grote festivallocaties. Leuker wordt het er niet op, maar al die politie betekent ook dat je telefoon en geld niet worden gejat. En zo heeft ook hier in Cannes ieder nadeel zijn voordeel.

Chris Oosterom